Ο βουλευτής της ΝΔ, εξάλλου, κάλεσε τη νέα υπουργό Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, να συνεχίσει τον εθνικό διάλογο, που είχε ξεκινήσει ο ίδιος, και να δεσμευτεί ότι “θα αφήσει τα κομματικά καπέλα έξω από το χώρο της εκπαιδευτικής κοινότητας”.
Ακόμα, υπεραμύνθηκε της ρύθμισης για τα ιδιωτικά κολέγια υποστηρίζοντας πως “η κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε το έργο της προηγούμενης, γιατί το κράτος έχει συνέχεια και η νέα υπουργός έχει τη δυνατότητα να κάνει εξονυχιστικό έλεγχο και να ανακαλέσει όποια άδεια δεν της αρέσεi“.
Αυτά είναι, δεν τίθεται θέμα ορθότητας, θέμα…αισθητικής τίθεται. Αλλά από το…μοντελάκι τί περίμενα;
Εγώ βέβαια πιστεύω ότι η κ.Διαμαντοπούλου μπορεί απλά να αλλάξει την γραμματοσειρά!
3.000 χιλιόμετρα μακρυά
Ένα βράδυ από αυτά που όλοι έχουμε ονειρευτεί: Παγωνιά και μόνη συντροφιά λίγο τσάι, καλή μουσική και φίλοι. Ή ένα ξενύχτι από αυτά που όλοι φοβόμαστε; Που πέρνεις βαθιά ανάσα, κλείνεις την μύτη, πηδάς και νομίζεις πως βουτάς στο παρελθόν. Μα τελικά βουλιάζεις σ’αυτό.
Αναρωτιέσαι, αγαπάς αυτά που σε φτιάχνουν ή σε φτιάχνουν αυτά που αγαπάς; Ή μήπως τίποτα από τα δύο ή και τα δύο; Μήπως σε φτιάχνουν αυτά που δεν ξέρεις; Ή αυτά που αναρωτιέσαι;
Βουτάς και βουλιάζεις. Και το ξέρεις μα δεν κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις. Η απαλότητα της άμμου που σε τραβά μέσα της σε ελκύει τόσο. Αδρανείς και βουλιάζεις. Γίνεσαι ένα με αυτήν. Την άμμο. Τα απωθημένα και τα “μήπως” και τα “και αν” και τα “μετανιώνω”.
Είναι αλήθεια απαλά όλα αυτά; Τί θα γινόταν αν μπορούσες να τ’αγγίξεις; Θα ταξίδευες στην επιφάνειά τους ή θα σε τρύπαγαν σα βελόνια; Και θα τα άγγιζες;
Θα ‘θελες απλά να τα νιώσεις ή θα τα έσπρωχνες μακρυά; Μην μου πεις ότι θα τα έσπρωχνες, πόσες φορές προσπάθησες έστω; Πόσες στιγμές ξόδεψες για να τα κρατήσεις κοντά; Εδώ. Μαζί σου.
Ή μήπως κράτησες εσένα εδώ; Μήπως τα έκανες εσένα; Ή μήπως ήταν ήδη εσύ; Μήπως τελικά σε φτιάχνουν αυτά που έκανες; Ή αυτά που κράτησες απο αυτά που έκανες;
Και αν ναι, αν ένα από όλα αυτά σε φτιάχνει, το επέλεξες; Μήπως σε φτιάχνουν αυτά που δεν επιλέγεις; Ή απλά δεν επιλέγεις αυτά που σε φτιάχνουν;
Και αν σε φτιάχνουν αυτά που δεν έκανες; Αν είσαι ότι δεν έκανες;
“Το μυαλό μου γαμώ, που δεν το ορίζω τακτικά…”
Με ρώτησες. Πόσο γρήγορα ταξιδεύει η αλήθεια;
3.000 χιλιόμετρα μακρυά.
Σου είπα ψέματα. Ή δεν σου είπα την αλήθεια.
Δεν τόλμησα να μάθω.
Δεν ήθελες να μάθεις, ή απλά την περίμενες εκεί;
3.000 χιλιόμετρα μακρυά.
Είμαι αυτά που δεν τολμάω και “θα τολμήσω”. Είμαι αυτά που δεν ξέρω και “θα μάθω”. Είμαι αυτά που δεν είδα και αυτά που δεν άκουσα. Αυτά που “θα δω” και “θα μάθω”. Αυτά που δεν γεύτηκα και αυτά που δεν μύρισα. Μα “θα γευτώ” και “θα μυρίσω”. Είμαι οι φορές που δεν έκλεισα τα μάτια. Είμαι οι φορές που δεν γέλασα. Και αυτές που δεν δάκρυσα. Είμαι όλα τα “δεν” μου. Και όλα τα “θα μου”.
Είμαι η αμηχανία σου.
Είμαι το βλέμμα σου.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Δεν είμαι “εγώ”. Όχι ο δικός μου εγώ.
Είμαι “εγώ”. Είμαι ο δικός σου εγώ.
3.000 χιλιόμετρα μακρυά.
Είμαι ο δικός σου εγώ μα στο δικό μου εδώ.
3.000 χιλιόμετρα μακρυά.
Πόσο γρήγορα ταξιδεύει η αλήθεια;