Αν δεν υπάρχει, δεν έχει όνομα. Αν υπάρχει όμως;

Τον τελευταίο καιρό όποιος έρχεται στην Nerdvana βλέπει μόνο ερωτευμένα πλασματάκια. Άλλα φωνάζουν, άλλα κινούνται πέρα δώθε ασταμάτητα, άλλα κάθονται σε μια γωνία και σωπαίνουν.

Μα όλα έχουν δύο κοινά. Είναι όλα ερωτευμένα με την ίδια ιδέα. Ιδέα, την λένε, γιατί δεν ξέρουν. Έχουν ερωτευτεί ένα πλάσμα ή μια εικόνα; Έχουν ερωτευτεί κάτι που υπάρχει ή κάτι που δημιούργησαν τα ίδια;

Το άλλο τους κοινό είναι η αμφιβολία. Για το τί θέλουν, πώς το θέλουν, πότε το θέλουν, για πόσο το θέλουν, πότε θα το αποκτήσουν, αν θα το αποκτήσουν. Έτσι, κάθονται και γράφουν.

Kάθε τους σκέψη που έχει να κάνει μ’εσένα. Κάθε τους σκέψη που ξεκινά από εσένα. Γράφουν, για εσένα.

Gone. When you are, so I am.

Sad. When you are, so I am.

Happy. When you are, I think I can’t be. But if it means I have to be so you are, then so I will.

Και να ξέρεις πως όπου και αν κοιμηθείς, εγώ θα ξυπνάω δίπλα σου. Με τα μάτια κλειστά, θα γυρίζω και θα σε παρατηρώ. Θα σε μυρίζω. Ίσως και να σε αγγίζω. Και μάκαρι να σε αισθάνομαι.

Θα ‘θελα όλα να στα πω με ένα τραγούδι. Από αυτά που μας γνώρισαν. Από αυτά που τα λένε όλα για εμάς.

Μα δεν μπορώ.

Ούτε το τραγούδι.

Ούτε να τα πω.

Ούτε να το πω.