Για το Avatar ήθελα να γράψω αμέσως αφού το είδα. Δεν το έκανα όμως γιατί έγινε κάτι αρκετά αστείο: ενώ στην αρχή είχα εκνευριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με όλο το hype, αφότου το έργο παίχτηκε και το είδε κόσμος δημιουργήθηκε ένα trend…”αντιαβαταρισμού”. Το οποίο με εκνεύρισε ακόμη περισσότερο!

Η κριτική εστιάζει στο “πολύ φτωχό σενάριο”, στους “κενούς ήρωες” με τις “χαζές/ανύπαρκτες ατάκες” στην “παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας” και γενικότερα στην “καθόλου δουλεμένη ιστορία”.

Οκ, έχουν ξαναϋπάρξει έργα όπου “καλοί ιθαγενείς που αγαπούν το περιβάλλον τους περισσότεροι απ’ότι εμείς” δέχονται επίθεση από…εμάς, που είμαστε βουτηγμένοι στην απληστία και στην αχαριστία και επειδή έχουμε γαμάτα όπλα κάνουμε ότι μας γουστάρει.

Οκ, έχουν ξαναϋπάρξει έργα όπου ο τυπάς μας ερωτεύεται την τύπισσά τους και κάνει ότι μπορεί για να προστατέψει αυτήν και τον λαό της.

Οκ, θυμίζει Ποκαχόντας το όλο ερωτικό κομμάτι της υπόθεσης.

Όμως τί; Θα προτιμούσατε τους κακούς ιθαγενείς να έρχονται εκπαιδευτική εκδρομή στον κόσμο μας, να αντιλαμβάνονται πόσο ξενέρωτα περνάνε και αντλώντας δύναμη από τον σούπερ γαλήνιο κόσμο τους να τα έκαναν όλα λαμπόγυαλο;

Θα προτιμούσατε τον τυπά μας να ερωτευόταν…τον τυπά τους και εκτός των ανθρώπων του να ‘χε να αντιμετωπίσει και τους ακροδεξιούς της φυλής; Έτσι, for a change;

Ή πρέπει να μην ξαναβγεί έργο με ιθαγενείς γιατί more or less πάντα είμαστε οι κακοί και πάντα είναι οι καλοί και πάντα θέλουμε κάτι που έχουν και δεν έχουμε και πάντα…τους το πέρνουμε;

Ή να μην υπάρξει ποτέ ξανά ρομάντζο σε ταινία; Τέρμα τα “το φτωχό παιδί ερωτεύεται την πριγκηποπούλα”, τέρμα τα “ο λευκός αστυνομικός ερωτεύεται τη μαύρη του γκέτο” και τέρμα τα “ο άσημος ερωετεύεται την πασίγνωστη” ή τα “ο χάλιας ερωτεύεται την καλύτερη”; Ή μήπως τέρμα τα “και τα καταφέρνει”; Δεν ξέρω, όποιος τολμήσει να πει κάτι τέτοιο νομίζω την έχει πολύ άσχημα.

Δεν πάμε όλοι και πάντα να δούμε σούπερ εκπαιδευτικές ταινίες. Θέλουμε και το παραμυθάκι μας. Θέλουμε τον γαμάτο που κόβει κώλους, ή τον κακομοίρη που έχει καλή καρδιά και ρίχνει την σούπερ γυναίκα. Θέλουμε τον ασήμαντο της παρέας να κάνει τη μαγκιά του και να δίνει σε όλους να καταλάβουν πόσο σημαντικός είναι. Θέλουμε και το ψέμα μας. Το μη πραγματικό. Αυτό που δε θα ζήσουμε ποτέ. Αυτό που δε μπορούμε. Αυτό που δε γίνεται.

Έπειτα, οι ατάκες. Χαζές λέει, καθόλου πιασάρικες, κλπ κλπ. Συγγνώμη αλλά δε μπορώ. Το “Public Enemy” δηλαδή ήταν πιο γεμάτο; Τα τελευταία 5 λεπτά (με την ξανθιά που πηγαίνει στον αστυνομικό που σκότωσε τον Dillinger για να ακούσει ότι ο η τελευταία κουβέντα του ήταν “Πέτα, μαυροπούλι, πέτα”) ήταν καλύτερα από τα χειρότερα 5 λεπτά του Avatar;

Και τέλος, η εξιστόρηση και η δουλειά που έγινε για το όλο concept: Ο Κάμερον έχει πει ότι αν πάει καλά το Avatar θα κάνει τριλογία. Για ποιό λόγο να τα πει όλα στην πρώτη ταινία και μετά να ψάχνει να…βγάλει από την μύγα ξύγκι στις δύο επόμενες; Ενώ τώρα σου είπε μια ιστοριούλα αλλά ούτε τι είναι το unobtanium ξέρεις, ούτε πως ήρθαν σε επαφή οι άνθρωποι με τους Nai’vi ξέρεις, ούτε γιατί το έκαναν ξέρεις, ούτε τίποτα. Θα σκάσει σε 4-5 χρόνια ένα Avatar 2 με γαμάτη υπόθεση και πλοκή και θα τρελαθούμε όλοι και μετά θα βγει και το 3 για να κάνει τις τελευταίες εισπράξεις και να ‘τη η τριλογία που άφησε ιστορία…

Γενικά αυτές οι μόδες “αντί-κάτι” είναι τρομερά ενοχλητικές. Περισσότερο και από τις “υπέρ-κάτι”. Δηλαδή, το να μην κάνεις κάτι επειδή το κάνουν πολλοί δεν έχει λογική. Ενώ, το να κάνεις κάτι επειδή το κάνουν πολλοί, έχει λογική εξήγηση: Ακόμη και αν είναι μαλακία, το ότι το έκαναν πολλοί κάτι σημαίνει. Δεν λέω να βλέπουμε όλοι τις ίδιες ταινίες και να έχουμε όλοι τα ίδια γούστα, προς Θεού! Και εγώ πχ βρίσκω τον Σκορτσέζε υπερτιμημένο και πουλάω και λίγη κουλτούρα ως ψαγμένος με τα “έλα μωρέ, σιγά τον σκηνοθέτη να ‘ούμε” αλλά το ότι οι ταινίες του έχουν πορώσει χιλιάδες ανθρώπων, ε, κάτι σημαίνει…

Anyway, να μην πολυλογώ, το Avatar τα σπάει και σε όσοι διαφωνούν ας κάτσουν να δουν Σκανδιναβικό σινεμά να άγουν και το πνεύμα τους και ας αφήσουν εμάς να παιδευόμαστε με τα…ανομπτάνια!

Και επειδή εγώ βγήκα από το σινεμά κατενθουσιασμένος και ήθελα να πάω σπίτι και να ξαναδώ την ταινία, θα της βάλω ένα στρογγυλότατο 9. Nuff said!

Το μυαλό μου γαμώ που δεν το ορίζω τακτικά. Μου άλλαξες τον αγαπημένο στίχο των Ράζασταρρ, αυτό σου αρκεί; Εμένα μου αρκεί… Μας πουλάω για λίγη σιγουρία, να το ξέρεις. Γιατί θέλω να σκέφτομαι αγάπη και να σκέφτομαι εσένα. Γιατί δεν θέλω να αποκτήσω άλλο αγαπημένο στίχο.

http://www.cbs.com/late_night/late_show/video/?pid=pBVsnu8_dUL_FCdV7ZvEYIBhycgdlpu4&vs=Default&play=true

Το ‘χουν παρακάνει με τον Woods, πραγματικά. Και οκ, ο Woods πληρώνει τις αμαρτίες του, η οικογένειά του τί φταίει;

Seconds after this tweet, Netbeans replies:

And I ask myself: If that’s not a sign that I should change my career, then what is it?

[Update:] Ok, ok, I get it. You don’t like me. But know what? NEITHER DO I!

(to be updated after I submit my coursework)

The importance placed on higher education as a driver of economic recovery and growth comes at the same time as a report produced by the University of Strathclyde for Universities UK, today released figures estimating that Higher Education in the UK generates £59 billion for the economy.

This puts universities ahead of the agricultural sector, as well as the advertising and pharmaceutical industries.

Θέλω να γράψω κάτι ολοκληρωμένο κάποια στιγμή αλλά το παραπάνω δίνει μια καλή εικόνα.

Μα όλα έχουν δύο κοινά. Είναι όλα ερωτευμένα με την ίδια ιδέα. Ιδέα, την λένε, γιατί δεν ξέρουν. Έχουν ερωτευτεί ένα πλάσμα ή μια εικόνα; Έχουν ερωτευτεί κάτι που υπάρχει ή κάτι που δημιούργησαν τα ίδια;

Το άλλο τους κοινό είναι η αμφιβολία. Για το τί θέλουν, πώς το θέλουν, πότε το θέλουν, για πόσο το θέλουν, πότε θα το αποκτήσουν, αν θα το αποκτήσουν. Έτσι, κάθονται και γράφουν.

Kάθε τους σκέψη που έχει να κάνει μ’εσένα. Κάθε τους σκέψη που ξεκινά από εσένα. Γράφουν, για εσένα.

Gone. When you are, so I am.

Sad. When you are, so I am.

Happy. When you are, I think I can’t be. But if it means I have to be so you are, then so I will.

Και να ξέρεις πως όπου και αν κοιμηθείς, εγώ θα ξυπνάω δίπλα σου. Με τα μάτια κλειστά, θα γυρίζω και θα σε παρατηρώ. Θα σε μυρίζω. Ίσως και να σε αγγίζω. Και μάκαρι να σε αισθάνομαι.

Θα ‘θελα όλα να στα πω με ένα τραγούδι. Από αυτά που μας γνώρισαν. Από αυτά που τα λένε όλα για εμάς.

Μα δεν μπορώ.

Ούτε το τραγούδι.

Ούτε να τα πω.

Ούτε να το πω.