Για το Avatar ήθελα να γράψω αμέσως αφού το είδα. Δεν το έκανα όμως γιατί έγινε κάτι αρκετά αστείο: ενώ στην αρχή είχα εκνευριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με όλο το hype, αφότου το έργο παίχτηκε και το είδε κόσμος δημιουργήθηκε ένα trend…”αντιαβαταρισμού”. Το οποίο με εκνεύρισε ακόμη περισσότερο! 
Η κριτική εστιάζει στο “πολύ φτωχό σενάριο”, στους “κενούς ήρωες” με τις “χαζές/ανύπαρκτες ατάκες” στην “παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας” και γενικότερα στην “καθόλου δουλεμένη ιστορία”.
Σκέφτομαι αγάπη και σκέφτομαι εσένα. Σου αρκεί αυτό; Εμένα μου αρκεί;
Το μυαλό μου γαμώ που δεν το ορίζω τακτικά. Μου άλλαξες τον αγαπημένο στίχο των Ράζασταρρ, αυτό σου αρκεί; Εμένα μου αρκεί… Μας πουλάω για λίγη σιγουρία, να το ξέρεις. Γιατί θέλω να σκέφτομαι αγάπη και να σκέφτομαι εσένα. Γιατί δεν θέλω να αποκτήσω άλλο αγαπημένο στίχο.
Γκρινιάζουμε για τα μεσημεριανά κλπ στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική δεν πάνε πίσω.
Το ‘χουν παρακάνει με τον Woods, πραγματικά. Και οκ, ο Woods πληρώνει τις αμαρτίες του, η οικογένειά του τί φταίει;
So, I am trying to finish a sequence diagram for my Software Engineering coursework. Netbeans is neither fast nor accurate, it takes ages to select an item and then you have to be super careful on how you resize/move/edit it. What best than stepping back for some seconds and tweeting about it? And that’s what I did.
Seconds after this tweet, Netbeans replies:
And I ask myself: If that’s not a sign that I should change my career, then what is it?
[Update:] Ok, ok, I get it. You don’t like me. But know what? NEITHER DO I!
(to be updated after I submit my coursework)
No comments: Zino HD mini computer
This puts universities ahead of the agricultural sector, as well as the advertising and pharmaceutical industries.
Θέλω να γράψω κάτι ολοκληρωμένο κάποια στιγμή αλλά το παραπάνω δίνει μια καλή εικόνα.
Τον τελευταίο καιρό όποιος έρχεται στην Nerdvana βλέπει μόνο ερωτευμένα πλασματάκια. Άλλα φωνάζουν, άλλα κινούνται πέρα δώθε ασταμάτητα, άλλα κάθονται σε μια γωνία και σωπαίνουν.
Μα όλα έχουν δύο κοινά. Είναι όλα ερωτευμένα με την ίδια ιδέα. Ιδέα, την λένε, γιατί δεν ξέρουν. Έχουν ερωτευτεί ένα πλάσμα ή μια εικόνα; Έχουν ερωτευτεί κάτι που υπάρχει ή κάτι που δημιούργησαν τα ίδια;
Το άλλο τους κοινό είναι η αμφιβολία. Για το τί θέλουν, πώς το θέλουν, πότε το θέλουν, για πόσο το θέλουν, πότε θα το αποκτήσουν, αν θα το αποκτήσουν. Έτσι, κάθονται και γράφουν.
Kάθε τους σκέψη που έχει να κάνει μ’εσένα. Κάθε τους σκέψη που ξεκινά από εσένα. Γράφουν, για εσένα.
Gone. When you are, so I am.
Sad. When you are, so I am.
Happy. When you are, I think I can’t be. But if it means I have to be so you are, then so I will.
Και να ξέρεις πως όπου και αν κοιμηθείς, εγώ θα ξυπνάω δίπλα σου. Με τα μάτια κλειστά, θα γυρίζω και θα σε παρατηρώ. Θα σε μυρίζω. Ίσως και να σε αγγίζω. Και μάκαρι να σε αισθάνομαι.
Θα ‘θελα όλα να στα πω με ένα τραγούδι. Από αυτά που μας γνώρισαν. Από αυτά που τα λένε όλα για εμάς.
Μα δεν μπορώ.
Ούτε το τραγούδι.
Ούτε να τα πω.
Ούτε να το πω.